"Η αληθινή ζωή δεν εδράζεται στα εφήμερα αλλά σε μια πληρότητα μέσα μας που μας γεμίζει και μας γαληνεύει" t_t

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Έναυσμα


Πέρα απ’ το φως υπάρχει ο ορίζοντας
Πίσω απ’ το χαίρε η λύπη
Που τραγουδάει, που σιωπά
και σμίγει με πέτρα και χώμα
Αγάπη, αγάπη μονάχα
Ως σπορά και παλέτα και έναυσμα
Που καρτεράει να χαμηλώσει η φωτιά
κι η απληστία της θύελλας

Αγάπη σαν θάλασσα
Που να κινεί τη στιγμή
και ν’ ακουμπάει στο μέλλον

Να προσπερνά τα μικρά
και να φιλιώνει τ’ αταίριαστα

Μια καθαρή αμμουδιά που μοιράζεται
Και το εμείς της αγρύπνιας
Που απαγγέλει και ομιλεί
μα δεν θαμπώνει


Τάκης Τσαντήλας







Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Αθανασία


Ναυαγοί στους γιαλούς
του κρυφού μας παράδεισου
προσεγγίζουμε γυμνοί
την αθανασία

Κι η σελήνη
να βάζει φωτιά στους αιθέρες
και μαζί μας
να φλέγεται


Τάκης Τσαντήλας


Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Ενδότερα


Βαθιά πολύ στα ενδότερα της σάρκας μας
οι μουσικές των ποιημάτων
που νοήσαμε, είπαμε, γράψαμε, απαγγείλαμε
καθαγιάζουν το χρόνο
ως άστρα που φέγγουν
σε καιρούς νεφελώδεις


Τάκης Τσαντήλας

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Ο ανασασμός της ροδοκόκκινης αυγής



Μακρύς ο δρόμος ως την άνοιξη
σκληρός από τον πάγο και την πέτρα
όμως μην πεις, "θα επιστρέψω πίσω"
μπροστά είναι η θάλασσα
ο ανασασμός της ροδοκόκκινης αυγής
κι ακόμα τ' όνειρο
με τ' αναμμένα άστρα και τα ποιήματα
το φιλί της πανσέληνου
που αστράφτει στην άβυσσο
κι ευφραίνει
τα κρυφά των ερώτων
ανθάκια


Τάκης Τσαντήλας

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Απνευστί


Να είναι λεπτή, γερή, φίνα
η κλωστή
που θα καλείσαι
- κάθε που σε προτρέπει η μούσα -
να κεντήσεις το ποίημα.
Να είναι άτρωτη.

Κι ακόμα _

Να δύνασαι
με τα μάτια κλειστά
να την περνάς απνευστί
μεσ' απ' την τρύπα
της πιο ελαχίστης βελόνας.


Τάκης Τσαντήλας